Teksty Piosenek

Drogie dziatki, chcemy streścić
To co mieści się w powieści
"Potop" Heńka Sienkiewicza
Są to dzieje Babinicza

Co naprawdę na nazwisko
Kmicic miał, lecz to me wszystko
Wpierw hulaszcze wiódł on życie
- Raz w Lubiczu, raz w Upicie,

Martwiąc OIę z Billewiczów,
Co kochała się w Kmicicu.
Gdy z Butrymów padli ręki
Kmicicowi podkomendni

W ramach szału i rozliczeń
Spalił wieś Wołmontowicze.
Nieco później porwał Olę
Lecz w Michała wpadł niewolę.

A gdy ten go wział no ostrzę
Rzekł mu: "Kończ... waść!... wstydu... oszczędź!..."
Gdy no służbę do Janusza
Radziwiła Jędrek ruszał,

Nie przypuszczał, że Kiejdanach
Zdrada jest zaplanowana.
Gdy już pojął, w czym jest sprawa,
Porwał księcia Bogusława,

Lecz z siłami się przeliczył
I zaliczył strzał z krócicy,
Co wyłączył go z obiegu
Skutkiem pewnych przerw w krwiobiegu.

Wierny wachmistrz, imć Soroka
Strzegł go jak źrenicy oka.
Gdy wydobrzał, Babinicza
Miano przybrał, a Kiemlicza

Wraz z synami (Damian, Kosma)
Do oddziału wziął i postrach
Począł szerzyć pośród Szweda,
Co natenczas nas oblegał.

Gracko bronił Jasnej Góry
Wypadami poza mury.
Zniszczył wielka kolubrynę
I z Kordeckim Augustynem,

Co klasztoru był przeorem,
Przegnał precz najeźdźców sforę,
Co w potężnej była sile,
A jej wodzem był sam Miller.

Tam gdzie Nowy Targ jest blisko
Przyczaiło się Szwedzisko,
By stłuc Jana Kazimierza,
Lecz Babinicz talk uderzał,

Wspomagany przez górali,
Ze Szwedziska tyły dali.
Co do biegu dalszych zdarzeń
To otrzymał czambuł w darze

I Karola się Gustawa
Wojskom wciąż we znaki dawał
Tam gdzie Kazanowski pałac
Ma swój ogród, jak ten pajac,

Pan Zagłoba, wiódł z wrogami
Bój (de facto zaś z małpami)
Ale później dzielnie stawał,
By wolną była Warszawa.

Zaś Jędrkowi wpadł na klingę
Kumpel rajtar zwan Ketlingiem
I że Ola – rzekł – nieboga
Uwięziona jest w Taurogach

U Bogusia sprzedawczyka
Który erotycznych szykan
Uporczywie jej dostarcza,
Lecz jej cnota jest jak tarcza.

Gdy J. się dla kraju trudzi
Olka skrywa się na Żmudzi.
Wreszcie w bitwie pod Prostkami,
Kiedy już z niedobitkami

Zbiega z pola Boguś podły
Jędrek łaps go, na nic modły,
Lecz, że nie wie, że Oleńka
Nie jest już w Bogusia rękach,

Gdy ten grozi jej pochówkiem,
To ocala swą makówkę.
Jędruś, miast już wieść spokojny
Byt, na nowe rusza wojny,

A na wojny, jak wiadomo,
Nikt nie rusza z narzeczoną.
Gdy nachodzi już dziewczynę,
By iść do benedyktynek,

Wraca Jędrek ciężko ranny,
Do stóp pada swojej panny,
Wszystko pięknie się wyjaśnia,
Jak to w tego typu baśniach.

Potem ślub, a w epilogu
Pewnie dojdzie do połogu.
Nic już nie ma do dodania
Pora zasiąść do czytania.

Potop! Potop! Bez Potopu
Byłbyś tym czym dom bez stropu!